Kinowe nowości

„W sieci kłamstw” to niezbyt udany film Scotta.
Powiedzmy sobie szczerze – po twórcy takich hitów jak „Thelma i Louise” czy „Helikopter w ogniu” mieliśmy święte prawo spodziewać się czegoś znacznie lepszego. Stało się jednak inaczej – najnowszy film Ridleya Scotta „W sieci kłamstw” trudno zaliczyć do produkcji wybitnych. Jest pod wieloma względami dobrze zrobiony, ale generalnie zalatuje nudą. Przede wszystkim fabuła zbyt ograna, bo ileż można katować temat powiązany z Irakiem i terroryzmem? Dwóch agentów CIA poluje na jednego z bossów Al-Kaidy, ale żeby nie było zbyt pięknie, nie wszystko układa się tak, jak by obaj tego chcieli. Ferrisem nękają bowiem dylematy natury moralnej, zaś Hoffman to formalista i dla dobra ojczyzny nie cofnie się przed niczym. Z ekranu aż zionie polityczną poprawnością, a widz wcale nie odnosi wrażenia, iż został czymkolwiek zaskoczony. Filmowi zdecydowanie zabrakło błysku. Scenariusz nie został również najlepiej skonstruowany, albowiem do całej dyskusji o terroryzmie produkcja owa nie wnosi niczego świeżego.

„To nie tak jak myślisz, kotku” to kolejna polska idiotyczna komedia.
No dobra, na początek niech będzie pochwała za sam pomysł. To coś innego niż przeróżne b jak badziewie lub f jak flaki z olejem, do czego przyzwyczaiła nas większość polskich tak zwanych masowych produkcji. Jednakże realizacja tegoż zamysłu jest niczym d jak d… „To nie tak jak myślisz, kotku” Sławomira Kryńskiego to niestety kolejny niezbity dowód na to, iż nasza rodzima kinematografia stacza się w zastraszającym tempie po równi pochyłej. Morawski to wzięty neurochirurg. Planuje małe tete-a-tete z uroczą pielęgniarką – tylko, że żona przejrzała jego niecne plany i umawia się w ramach zemsty ze swym lowelasem. Los chce, że cała czwórka spotyka się w tym samym hotelu. I widz powinien ryczeć ze śmiechu, bo to jest kapitalny materiał na znakomitą komedię sytuacyjną. Aż miło się robi na samą myśl, co by z tego wyrzeźbił któryś z Monty Pythonów na przykład, ale cóż… Mamy to, co mamy, a zatem kompletną papkę, która w ogóle nie śmieszy – dialogi drętwe, a gra aktorska sztampowa. Ogólnie – porażka.

„Tajne przez poufne” to najnowszy film braci Coen.
Jeśli ktoś po „Tajne przez poufne” spodziewa się płytkiej rozrywki, to niech zostanie w domu. Z jednym trzeba się zgodzić – produkcje sygnowane nazwiskiem braci Coen nie są dla wszystkich i jeśli widz nie kuma ich specyficznego poczucia humoru oraz sposobu patrzenia na świat, wynudzi się w kinie niczym mops. Oczekiwania po obrazie „To nie jest kraj dla starych ludzi” były wobec braci naprawdę dość ogromne. Już sam pomysł na fabułę budzi uśmiech na twarzy. Wyrzucony z pracy agent CIA postanawia zemścić się na agencji i opisać ją w książce, a przy okazji wlewa w siebie coraz więcej alkoholu. Cox tak naprawdę guzik wie, a płyta z jego wynurzeniami trafia w mało odpowiednie ręce. To pociąga za sobą lawinę kolejnych zdarzeń. Jeżeli dorzucimy do tego seksualnego frustrata Harry’ego i Chada, nazwanie którego imbecylem uwłacza czystej krwi imbecylom, to mamy gotowy bałagan. Bracia Coen śmieją się swoim rodakom prosto w twarz, wyszydzając różne przedziwne mody rządzące amerykańskim społeczeństwem.

„Piorun” to produkcja familijna.
Pojawienie się „Shreka” rozwiązało wielki wór, z którego dosłownie wysypały się animowane produkcje. Cieszą się nadal ogromną popularnością, a najnowszym ich przykładem jest „Piorun”. Spece od grafiki komputerowej wspięli się na wyżyny swoich możliwości, bo postacie są świetne – zwłaszcza chomik Atylla oraz gołębie. A już rozmowy gołębi wymiatały całkiem – wystarczy powiedzieć, że w polskiej wersji językowej przemawiały głosami Kryszaka, Górskiego i Kowalewskiego. Dubbing znakomity, chociaż tytułowy bohater gadający jak Borys Szyc nieco mi na uzębienie działał – ale to pewnie dlatego, że nie przepadam za tym aktorem. Piorun to pies grający w telewizji super zwierzaka ratującego przed złem tak swoją panią, jak i świat. Kiedy jednak trafia do tego rzeczywistego świata, zaczynają się kłopoty. Piorun najpierw poznaje cudowną kocicę Marlenę, a potem Atyllę. Perypetie tej trójki bawią do łez – i to nie tylko dzieci, ale i dorosłych, albowiem ten film to kawałek naprawdę świetnego kina familijnego.

„007 Quantum of Solace” to kompletny niewypał.
Masz doła i chciałbyś się w nim na wieki zakopać? Uważasz, że już nic gorszego nie może ci się przytrafić? W takim razie koniecznie idź do kina na „007 Quantum of Solace”. Wcielający się po raz drugi w rolę Jamesa Bonda Craig dosłownie wychodzi z siebie, biega, strzela, lata, okłada pięściami, demoluje samochody i nie tylko – jest uniwersalny niczym koło gospodyń wiejskich. Ukryć się nie da, iż jego popisy są efektowne, ale do filmu niewiele wnoszą. W samej fabule też ciężko się połapać, lecz sprytny widz w końcu się zorientuje, że agent 007 ma uratować Amerykę Południową przed klęską suszy. No, i oczywiście musi złapać odpowiedzialnego za to przestępcę, a jest nim Dominic Greene. Pomaga mu w tym piękna Camille. Pomimo tego, iż na ekranie coś wybucha, padają strzały lub odgłosy mordobicia, film jest przerażająco nudny i nieciekawy, w związku z czym widz nie kryje zadowolenia, kiedy widzi napisy końcowe. Jedna rzecz mi się w tej produkcji podobała, a mianowicie rozpoczynający ją kawałek.